Zbliża się jesień a wraz z nią nadchodzi pora słot. Przykry to okres dla motocyklistów. Po wszystkich przyjemnościach jakie daje jazda motocyklem w lecie, trzeba przyzwyczaić się do mniej przyjaznej aury. Przyzwyczaić się do tego, że przed każdym wyjazdem trzeba starannie ubrać się w odpowiedni kombinezon, a przynajmniej nieprzemakalny płaszcz, odpowiednie spodnie i buty, do tego wreszcie, że jazda motocyklem w okresie deszczu wymaga dużo więcej uwagi, niż prowadzenie tego pojazdu po nawierzchni suchej.
Jeżeli chcemy jeździć motocyklem w te chłodne i dżdżyste jesienne dni, pomyślmy o jeździe po śliskiej nawierzchni. Nie ma bowiem dla motocyklisty problemu bardziej istotnego.
Użytkownik pojazdu jednośladowego wystawiony jest przecież na skutki wypadku bez jakiejkolwiek ochrony. A więc: za wszelką cenę zapobiegać wszelkiego rodzaju wypadkom, nawet gdyby miały one odbywać się tylko z udziałem motocykla i motocyklisty. Pierwszym krokiem w tym kierunku będzie ćwiczenie obserwacji nawierzchni. Tak się bowiem składa, że nawierzchnia nawierzchni nierówna. O ile na przykład beton ma w warunkach mokrych, podczas deszczu, przyczepność ciągle jeszcze wystarczająco wysoką dla bezpiecznej i nawet szybkiej jazdy, o tyle znacznie gorzej jest z asfaltem, zwłaszcza z niektórymi jego gatunkami, a już zupełnie źle z bazaltową kostką spotykaną jeszcze tu i ówdzie na ulicach miast. W zależności więc od rodzaju nawierzchni przyjdzie nam stopniować szybkość, a przede wszystkim siłę z jaką naciskać będziemy dźwignię czy pedał hamulca. Nie ma nic gorszego dla bezpieczeństwa jazdy niż takie podejście: "ja zawsze jeżdżę 50-tką, wobec powyższego nic mi się stać nie może". Szybkość, niestety, trzeba dostosować, proszę motocyklistów, do warunków. A przyczepność to podstawowy warunek bezpiecznej jazdy!
Użytkownik pojazdu jednośladowego wystawiony jest przecież na skutki wypadku bez jakiejkolwiek ochrony. A więc: za wszelką cenę zapobiegać wszelkiego rodzaju wypadkom, nawet gdyby miały one odbywać się tylko z udziałem motocykla i motocyklisty. Pierwszym krokiem w tym kierunku będzie ćwiczenie obserwacji nawierzchni. Tak się bowiem składa, że nawierzchnia nawierzchni nierówna. O ile na przykład beton ma w warunkach mokrych, podczas deszczu, przyczepność ciągle jeszcze wystarczająco wysoką dla bezpiecznej i nawet szybkiej jazdy, o tyle znacznie gorzej jest z asfaltem, zwłaszcza z niektórymi jego gatunkami, a już zupełnie źle z bazaltową kostką spotykaną jeszcze tu i ówdzie na ulicach miast. W zależności więc od rodzaju nawierzchni przyjdzie nam stopniować szybkość, a przede wszystkim siłę z jaką naciskać będziemy dźwignię czy pedał hamulca. Nie ma nic gorszego dla bezpieczeństwa jazdy niż takie podejście: "ja zawsze jeżdżę 50-tką, wobec powyższego nic mi się stać nie może". Szybkość, niestety, trzeba dostosować, proszę motocyklistów, do warunków. A przyczepność to podstawowy warunek bezpiecznej jazdy!